Op het nippertje ontsnapt aan bombardement Bezuidenhout
Foto's: Pieter Pennings
Al bijna 60 jaar woont de 81-jarige Bonnie Spaans met haar echtgenoot in Leidschendam. De IJsclubweg in het Haagse Bezuidenhout is de plek waar zij opgroeide en tot haar huwelijk woonde. De dag voor het bombardement van 3 maart 1945 vluchtte zij met haar ouders en 6 maanden oude zusje naar Leidschendam. Bonnie kijkt terug op die tijd aan de hand van het babyboek dat haar moeder haar heeft nagelaten.
“Mijn moeder, overleden in 2002, heeft mij veel dierbare herinneringen nagelaten. Het was een vrouw die veel bewaarde”, vertelt Bonnie terwijl ze haar babyboek openslaat. “Kijk, dit ben ik samen met mijn ouders op mijn eerste verjaardag. Ik draag een jurkje van parachutestof, gemaakt door mijn moeder. Precies 3 dagen later werd mijn zusje geboren.”
Angst voor raketten
In 1944 en 1945 vuurden de Duitsers regelmatig raketten af op Londen. Omdat deze voor veel schade en slachtoffers zorgden, was het voor de geallieerden noodzaak deze lanceerplatformen te vernietigen. De Duitsers hadden deze goed gecamoufleerd in het Haagse Bos. De moeder van Bonnie schreef in het boek over haar dochter: “Ze is bang voor de V1 en V2. Ze doet de geluiden van starten en ontploffen precies na: rrrrr-boem, maar duikt daarbij direct plat op haar buikje in de box.”
Foto: Pieter Pennings
Gevlucht naar Leidschendam
Het was 2 maart 1945. De oma van Bonnie woonde in Leidschendam en zag al 3 weken lang het aantal vliegtuigen toenemen boven het Bezuidenhout. Ze vond het te gevaarlijk worden en besloot daarom haar thuiswonende zoon Jacques op pad te sturen om het jonge gezin te halen. Eenmaal aangekomen schrijft haar moeder het volgende: “Goed, zegt papa. Dan gaan we vanmiddag. Met veel moeite weet papa voor een brood van 45 gulden en een pakje echte thee een handkar te huren. Daar wordt Bonnie’s bedje opgeladen, de box, de kinderstoel, de luiers, de kleertjes en het weinige eten wat we nog hebben. Net landverhuizers. Babyzusje Reneetje moet maar in de kinderwagen slapen. Dan gaat de stoet richting Leidschendam. Papa en oom Jacques met de handkar en mama met de kinderwagen met de beide kindjes erachter. Onderweg in Voorburg komen de vliegtuigen alweer aanvliegen. Mama rijdt met de kinderwagen een dijkje af en zoekt bescherming in de berm. Papa en Jacques liggen onder de handkar. Gelukkig laten ze geen bommen vallen. Na 10 minuten gaan we weer verder en zijn bekaf als we bij oma en opa aankomen.”
Geluk gehad
“Terugkijkend besef ik hoeveel geluk wij hebben gehad. Ons huis bleef bespaard, net als de straten rondom ons huis. Maar voor veel mensen was 3 maart een zéér zwarte dag. Terwijl wij een veilig onderkomen hadden bij oma in Leidschendam waren duizenden mensen in paniek op de vlucht. Ze waren alles kwijt. Er zijn 550 mensen gestorven, 250 mensen raakten gewond, 1800 huizen verwoest en duizenden mensen raakten dakloos”, vertelt Bonnie.
Wat vrijheid betekent voor Bonnie? Daar is ze duidelijk over: “Dat ik mij geen zorgen hoef te maken over de veiligheid van mijn kleinkinderen. En dat we ons veilig voelen in onze eigen omgeving. Dat je kunt gaan en staan waar je zelf wilt. Het is vreselijk dat er nog steeds mensen zijn die geen vrede en vrijheid kennen en in mensonterende omstandigheden moeten overleven.”